چنین گفت اولادِ واژه‌های بامدادی

او که بی‌دلیل
مرا به درآمدنِ آفتاب امید می‌دهد،
ابلهِ دلسوزِ ساده‌ای‌ست
که نمی‌داند
نومیدی سرآغازِ داناییِ آدمی‌ست.