نتیجه‌ی سی و دو ساعت سین و جیمِ پیاپی

تو فکر می‌کنی من هم مثلِ بعضی استعاره‌های آهسته،
جایم فقط کنارِ همین کلماتِ کودن است.
تو فقط یک راه داری: بزن!
همه‌ی تیرهای خلاص
از هجدهمِ همین جهانِ مزخرف می‌گذرند.
تعلل نکن،
تا ترانه‌ی بعدی راهی نیست.
من آب‌ام را خورده،
کَفَنَم را خریده،
اشهدِ علاقه‌ام به عدالت را نیز خوانده‌ام.
تو یکی ... دستِ مرا نخواهی خواند!
حالا بروم، یا بمانم؟
دارد باران می‌آید،
دارد یک ذره نورِ آبی
به غشای شیشه نوک می‌زند.

تو برو نمازت را بخوان،
من هم می‌روم ترانه‌های خودم را.