دعوای عصرِ دیروز

چرا کلماتِ روشن خود را
به کُشتن می‌دهید،
دنیا پُر از علامتِ آهو
به جنگلِ دورِ بنفشه و شبنم است.

من از شما جدا خواهم شد
شما دروغ می‌گویید
شما کلماتِ روشنِ خود را
به کُشتن می‌دهید،
راهِ دُرُستِ رسیدن به سوره‌ی صبح را نمی‌دانید،
فقط حرف می‌زنید.

من باید بروم
بروم رو به پیاله‌های پیاپی بنشینم،
من از راه بنفشه به آهو خواهم رسید
و دعا خواهم کرد
و باران خواهد آمد
و خیلی چیزها، خیلی چیزها ...!

پیاله‌ی هفتم است این،
باید وضوی واژه بگیرم،
تمام ...!