ترانه ی چهاردهم - ر

پیاله‌ی لبریزِ تشنگی
دَستَنبویِ مَلَس
لیموْمالِ می.

به رفتن تمام و
در آمدن تمام.

در پیچ و تابِ تنفسِ تو مگر
پرستشِ بی‌پایانِ هرچه سرآغاز ...
این میوه‌ی مَناست
از لام وُ لاتِ خواب
بالشِ افتاده پایِ تخت
و ریزشِ می از کافِ آن واژه که از مگوست.

هی پیاله‌دارِ لاله‌ی ولرم!