ترانه ی هفتم - دال

دیدید
چون از خوابِ چاه به خانه بازآمدید
جز توبه‌ی بی‌اعتمادِ گرگ
کسی از آن حقیقتِ زنده به گور
هیچ سخن نگفت.

شما که از پیِ پیراهنِ برادر خود
تنها تمامِ روز
از سقوطِ ستاره ترانه می‌خوانید
دیگر از این شبِ نابه‌راهِ بی‌ماه، چه انتظار؟

به خدا کوچه‌ی کوران
روشن‌تر از چراغکِ پی‌سوزِ سرمانشینِ شماست.