ترانه ی هشتم - دال

از آغازِ عطسه‌ی آب و گِل
گویا
خلقتِ این خرابِ خسته‌ی بی‌هرکجا
اشتباهِ سرمستِ آینه بود
که این همه شکستنِ مرا
از هشیاریِ لاعلاجِ‌ علاقه آفریده‌اند.

شگفتا! پروردگارِ بی‌خوابِ‌ واژه‌ها
چگونه ترا به نفرینِ شاعری
از آوازِ بی‌پایانِ آن همه رود
به دریا رسانده است؟