ترانه ی سیزدهم - ر

شبِ خوابِ مرا
ببوسِ کسی که تو ... تارا،
دخترِ آخرین بارِ بی‌مرا!
مرا ببوسِ هر چه سفر ...
تا او که بیاید و
آوازِ بی‌هواش!

هی خوانده‌نخوانده ... مرا به بو،
عطری به طورِ هوش
از بی‌ به رَفتِ او!

ای کاش آوازِ بی‌هواش!