ترانه ی سوم - دال

همه‌ی ما
محکومانِ بی‌وکیلِ همین کلمات ساده‌ایم
تنها پیادگانِ بی‌خبر از عطر آسمان
بخشوده خواهند شد.

تو چرا چمدانت را بسته‌ای؟

شبی این همه پرده‌دران، معلوم است
جریمه‌ی ساکت‌ترین ستارگانش
نپرسیدن از ساعتِ گرگ و میشِ سحری‌ست.

بس کن، ما آزادیم
در به یادآوردنِ خاموشیِ خانه هم آزادیم
در به یادآوردنِ کلمات، اسامی، آدمیان.

چه کسی گفته است
از کنارکشیدنِ این همه پَرده ... پشیمانیم؟
نگران چیستی تو؟

برو چمدانت را از پاگردِ پلکان
به خوابِ مجبورِ خانه بیاور
در را هم ببند!

در بعضی ترانه‌ها آمده است:
وطن واژه‌ای‌ست
که تنها در عطرِ گریه و رویای گرسنگان
تبرئه خواهد شد.