ترانه ی دوازدهم - دال

به دقت نگاهش کن
رنگ و رویِ دو دیده‌اش کافی‌ست
دویدنِ کلماتِ شکسته‌اش کافی‌ست
کناره‌های لب و
گاه گوشه‌های حروفش.

قَسَم هم خواهد خورد.

به دقت نگاهش کن
او که با تو سخن می‌گوید
قصه‌خوانِ خواب‌های خود است
با دست‌های لرزانِ خسته‌اش
که از اثباتِ آسانِ یک حقیقتِ ساده عاجز است.

و تو می‌دانی دارد دروغ می‌گوید
با این حال بگو بله، باز هم بگو بله!
و بعد او را ببخش
و بعد تنهاییِ عظیمِ آدمی را باور کن!

او دوباره بازخواهد گشت
این وهله همچون تو، با چراغی روشن در دست:
زلال، عظیم، بی‌ریا، دانا و بی‌دروغ.