تا

در سایه روشن ِ ماه و میله ها
ناخن به رخسار  ِ دیو،
چوب خط به خواب ِ دیوار کشیده ام.

نترس!
من شریک ِ هر شب ِ گریه های تو ام.
نترس!
از این دفتر ِ نانوشته نترس!
تنها از این ترکه تراش ِ بی پرده بپرس:
یک مشق را چند بار مگر،
چند بار  ِ بی دلیل خط می زنند،
که ما باید باز
با چشم ِ بسته و دست ِ شکسته
تاوان نویس ِ تنهایی تو باشیم؟!
تا کی؟...