بوی مُرده‌ی گرگ

نه پرده‌ی اَمنی
که از چشمپایِ شَحنه در اَمان وُ
نه سرپناهی که بی‌قصه‌ی قفس!
پس
آشیانه‌ی پرندگانِ پَرقیچیِ ما کجاست
که این همه بی‌پناهی را
پَرده‌داری هیچ از هَمزبانیِ آزادی ندیده‌ایم.

دردا ... در این دیار
شکایتِ کدام درنده
به درنده‌ی دیگری باید؟

یوسف به چاه اندر، آسوده‌تر
تا چراغ‌اش
بر این شکسته‌ی بی‌بامِ در به در!