آخرین صحافِ پیرِ کوچه‌ی فروردین

می‌گویند خاموشی
گاهی لازمه‌ی همین زندگی‌ست.
تصدیق می‌کنم!

خاموشی خوب است
اما اشتباه می‌کنند آن‌ها که فکر می‌کنند اشتباه نمی‌کنند،
ما در آینده‌ی نزدیک
گواهی خواهیم داد
که با کلماتِ کُشته‌ی ما بر نیزه‌ی استعاره چه کردند!

دستم سمتِ گوشی تلفن می‌رود،
شماره‌ای می‌گیرم،
- ساعت، دوازده و یازده دقیقه است
- ساعت،‌ دوازده و یازده دقیقه است
- ساعت، دوازده و یازده دقیقه است ...

باور نمی‌کنم!